Sila będzie uwięziona w pokoju, niepewna, czy powinna wyjść na spotkanie z prawdziwymi uczuciami. Yildiz, stojąc po drugiej stronie drzwi, wyzna jej co czuje prawnik.
- Sila… Kuzey mówi, że oszalał na twoim punkcie. – Za drzwiami zapanuje cisza. Sila odpowie z lekkim drżeniem w głosie:
- Yildiz, nawet sobie nie żartuj. Jeszcze ktoś usłyszy…
- Kuzey nie przejmuje się niczym i nikim — doda pokojówka, z nutą przekory.
- Yildiz, błagam cię, otwórz te drzwi! Powiesz mu później, że ci groziłam i musiałaś to zrobić. Nie będzie zły na ciebie, tylko na mnie. – Yildiz zamilknie, a Kuzey spojrzy na nią uważnie. Jego obecność będzie wyczuwalna niczym ciężar, którego nie sposób zignorować. Pokojówka spróbuje jeszcze złagodzić sytuację:
- Sila – mówi łagodnie – gdybyś była na miejscu Kuzeya… czy nie zrobiłabyś tego samego? Po chwili ciszy Sila odpowie niemal szeptem.
- Tak… zrobiłabym to – wyzna, a drzwi zamku przekręcą się z cichym kliknięciem. Sila wyjdzie szybko, jakby chciała uciec od własnych myśli, lecz w pół kroku zatrzyma się przed Kuzeyem. Ich spojrzenia spotkają się i czas na moment zastygnie.
Kuzey usłyszy wyzwanie Sili i będzie pewny, że odwzajemnia uczucia
- Cóż… nie wiedziałam, że tu jesteś — powie wyraźnie zawstydzona. – Nie miałam tego na myśli…
- A co miałaś na myśli? — zapyta spokojnie Kuzey, a w jego głosie będzie coś więcej niż ciekawość.
- Kuzey, zostaw mnie. Policja mnie szuka. Pójdę i poddam się. Bahar ma się dobrze. Nie ma powodu, żebym tu dłużej zostawała. Kuzey spojrzy na nią długo, jakby próbował odczytać coś ukrytego w jej twarzy.
- Dobrze, idź — powie w końcu.Sila uniesie wzrok, zaskoczona – Mówisz poważnie?
Kuzey pokaże Sili nagranie
Tak. Ale zanim pójdziesz, mam niespodziankę dla Bahar. Zobaczysz ją… i dopiero wtedy możesz odejść.Kuzey odwróci się i ruszy w stronę domu pewnym, ale nieśpiesznym krokiem. Sila przez chwilę stanie w miejscu, niepewna, czy powinna go śledzić, a potem pójdzie za nim, jakby każdy jej krok był decyzją, która może zmienić wszystko. Wkrótce pokaże jej nagranie Bahar.
