Po wielu tygodniach wahania i nieporozumień, Kuzey wreszcie zdobywa się na odwagę, by wyznać swoje uczucia Sili. Scena rozgrywa się nad brzegiem morza, gdzie wszystko się kiedyś zaczęło. Kuzey, drżącym głosem, mówi jej, że od dawna nie potrafi przestać o niej myśleć, że jego serce bije tylko dla niej. Sila jest zaskoczona – łzy pojawiają się w jej oczach, ale nie odpowiada od razu. Wspomina wszystkie trudne chwile, które razem przeszli, i pyta, czy jego słowa nie są spóźnione. Kuzey chwyta ją za rękę i mówi, że nigdy nie jest za późno na miłość.

W tym samym czasie Zeynep staje twarzą w twarz z ojcem, który po latach milczenia próbuje odzyskać jej zaufanie. Mężczyzna prosi ją o przebaczenie, tłumaczy swoje błędy, ale Zeynep nie potrafi już go wysłuchać. Z determinacją w głosie mówi:
„Nie potrzebuję już ojca, który pamięta o mnie tylko wtedy, gdy mu wygodnie.”
Po tych słowach odwraca się i odchodzi, zostawiając go w ciszy i poczuciu winy.

Odcinek kończy się symbolicznym ujęciem – Kuzey i Sila stoją razem przy zachodzącym słońcu, a Zeynep samotnie idzie przez miasto, próbując uwolnić się od przeszłości. Miłość, która właśnie się narodziła, i więź, która właśnie się rozpadła – dwa przeciwieństwa splecione w jednym odcinku pełnym emocji.