Miłość i nadzieja, odcinek 322: Kuzey ogłosi rozwód z Bahar! Oskarży jego matkę o próbę zabójstwa
0:21W 322 odcinku tureckiego serialu “Miłość i nadzieja” rozwód Kuzeya i Bahar będzie już przesądzony! Po tym, co prawnik usłyszy na temat swojej żony od Leventa, który ucieknie po porwaniu Sili, stanie się jasne, że to małżeństwo musi się jak najszybciej skończyć
0:41Kiedy Kuzey i Sila w 322 odcinku “Miłość i nadzieja” wrócą do domu, Bahar oskarży matkę męża, Naciye, że chciała ją zabić, celowo zepchnęła ją ze schodów
0:55Tego będzie dla Kuzeya za wiele. Zażąda od Bahar rozwodu przy całej rodzinie! .Powietrze w samochodzie było gęste i ciężkie, nasycone niewypowiedzianymi słowami i wstrząsającymi odkryciami
1:10Kuzey prowadził, a jego palce tak mocno zaciskały się na kierownicy, że zbielały mu kłykcie
1:19Każdy kilometr przybliżający ich do domu był jak krok w głąb pola minowego. Obok niego, na siedzeniu pasażera, Sila wpatrywała się w mijane krajobrazy, ale jej oczy niczego nie rejestrowały
1:34Jej umysł wciąż przetwarzał obraz Leventa – człowieka złamanego, przerażonego, który w desperackim akcie samoobrony wyrzucił z siebie prawdę, która zatruwała go od środka
1:48Słowa Leventa, wypowiedziane w lesie, w chaosie po porwaniu, dudniły w głowie Kuzeya niczym złowieszczy bęben
1:58„Bahar mnie szantażowała… Zmusiła mnie do tego wszystkiego. Groziła, że zniszczy mi życie, że powie wszystkim o moich długach, że wrobi mnie w coś gorszego… Ona nie jest tym, za kogo ją uważasz, Kuzey
2:15Jest zdolna do wszystkiego.”.To nie była pełna prawda. Kuzey, ze swoją prawniczą intuicją, czuł to w kościach
2:25Levent ukrył największy, najmroczniejszy sekret – próbę zabójstwa Hulyi. Ale nawet ten fragment, który im rzucił, wystarczył, by wszystkie elementy układanki, wszystkie drobne kłamstwa i manipulacje Bahar, wskoczyły na swoje miejsce, tworząc obraz odrażający w swojej klarowności
2:46Małżeństwo, które zawarł z poczucia obowiązku, z fałszywej litości podsycanej przez intrygi żony, było farsą
2:56Toksycznym bagnem, które wciągało wszystkich wokół.Sila w końcu przerwała milczenie, a jej głos był cichy, ledwo słyszalny ponad szumem silnika
3:08– Kuzey… Co teraz zrobisz? Spojrzał na nią przelotnie. W jej oczach widział ten sam ból i zmęczenie, które czuł we własnym sercu
3:19Ból spowodowany przez jej własną siostrę. – Zrobię to, co powinienem był zrobić dawno temu – odpowiedział twardo, a jego głos nie pozostawiał złudzeń co do determinacji
3:33– Zakończę to. Ten cyrk musi się skończyć.Gdy podjechali pod dom, ogarnęło ich złe przeczucie
3:42Zazwyczaj o tej porze panował tu względny spokój, ale dziś w powietrzu wisiało napięcie, które można było kroić nożem
3:52Weszli do środka i zamarli. W salonie, na kanapie, leżała Bahar, z kompresem na czole i wyrazem cierpienia wymalowanym na twarzy
4:04Nad nią krążyła jej matka, Cavidan, niczym sęp nad ofiarą, rzucając na przemian pełne troski i wściekłe spojrzenia w stronę Naciye i Yildiz, które stały pod ścianą, blade i wzburzone
4:19– Kuzey, nareszcie! – zawołała Cavidan dramatycznym tonem. – Chodź szybko! Twoja żona, matka twojego nienarodzonego dziecka, o mało nie zginęła! W twoim własnym domu! Kuzey zmarszczył brwi, a jego spojrzenie przeniosło się z Bahar na matkę
4:38Serce zabiło mu mocniej. Co tu się stało? Bahar otworzyła oczy i wyciągnęła w jego stronę drżącą dłoń
4:47Jej głos był słaby, przerywany. – Kochanie… Tak się cieszę, że jesteś. Stało się coś strasznego…
4:56– Co się stało? – zapytał Kuzey, podchodząc bliżej, ale zachowując dystans. Jego umysł, wyostrzony przez rewelacje Leventa, pracował na najwyższych obrotach, analizując każdy gest, każde słowo
5:12Bahar wybuchnęła płaczem, a łzy spływały jej po policzkach. – Twoja matka… Ona… ona mnie popchnęła! W salonie zapadła grobowa cisza
5:24Naciye wciągnęła gwałtownie powietrze, jakby ktoś ją uderzył. Yildiz otworzyła usta ze zdumienia
5:33– Co ty opowiadasz, dziewczyno?! – krzyknęła Naciye, a jej głos drżał z oburzenia
5:41– Jak śmiesz rzucać takie oskarżenia?! – Widziałam nienawiść w jej oczach! – kontynuowała Bahar, ignorując teściową i wpatrując się błagalnie w męża
5:53– Spadłam ze schodów przez twoją matkę! Kuzey, ona chciała mnie zabić! Chciała zabić nas oboje!
6:02Oskarżenie zawisło w powietrzu, ciężkie i trujące. Kuzey spojrzał na swoją matkę. Widział w jej oczach szok, ból i wściekłość, ale ani śladu poczucia winy
6:16Znał tę kobietę przez całe swoje życie. Bywała trudna, uparta, ale nigdy nie była zdolna do fizycznej przemocy
6:26Nigdy. A potem spojrzał na Bahar, na jej teatralny płacz, na zbyt dobrze odegraną rolę ofiary
6:35I wszystko stało się jasne. To była kolejna, desperacka intryga. Najpodlejsza z dotychczasowych
6:44– Co ty mówisz? – jego głos był zimny jak lód. Każda sylaba była precyzyjnie wymierzonym ciosem
6:53– Bahar, czy ty naprawdę wierzysz, że moja mama byłaby do czegoś takiego zdolna? Że popchnęłaby cię ze schodów? – Ale tak było! – upierała się, a w jej głosie pojawiła się nuta histerii, gdy zobaczyła, że jej plan nie działa
7:10– Zepchnęła mnie i jeszcze miała czelność kazać mi się z tobą rozwieść! Mówiła, że mnie nienawidzi, że nigdy nie pozwoli, bym była twoją żoną! Ona nienawidzi mnie od początku! Chce zniszczyć nasze małżeństwo!
7:27Naciye nie wytrzymała. Podeszła bliżej, a jej twarz płonęła gniewem. – Kłamiesz jak z nut! Sama spadłaś, bo biegłaś jak szalona, nie patrząc pod nogi! A potem udawałaś, że straciłaś pamięć! Leżałaś tam i kłamałaś nam w żywe oczy, a gdy zorientowałaś się, że Yildiz i ja znamy prawdę, wymyśliłaś tę potworną historię! Tak, powiedziałam ci, żebyś rozwiodła się z moim synem! Bo na niego nie zasługujesz! Bo niszczysz mu życie i zatruwasz ten dom swoimi kłamstwami!
8:01Kuzey stanął między dwiema kobietami. Jego cierpliwość się skończyła. – Bahar, dosyć! – powiedział stanowczym, nieznoszącym sprzeciwu tonem
8:13Spojrzał jej prosto w oczy, a jego spojrzenie było twarde jak stal. – Ten dom należy do mamy
8:22To ona tu rządzi i to ona jest panią tego domu. Nikt jej stąd nie wyrzuci, rozumiesz? Wiesz w ogóle, co mówisz? Oskarżasz moją matkę o próbę morderstwa! Bahar skuliła się, próbując ostatniej deski ratunku
8:38– Ale ja… ja uderzyłam się w głowę, byłam w szoku… To normalne, że mogłam przez chwilę niczego nie kojarzyć! Nie udawałam! – To dlaczego wszyscy twierdzą, że kłamiesz? – zapytał Kuzey chłodno
8:53– Dlaczego mama i Yildiz mówią co innego? Dlaczego ja, patrząc na ciebie, widzę tylko kolejną manipulację?
9:03W tym momencie do rozmowy włączyła się Cavidan, która do tej pory jedynie podsycała ogień cichymi szeptami do ucha córki
9:13Teraz wystąpiła naprzód, przyjmując pozę lwicy broniącej swojego młodego. – Dość tego! – syknęła, mierząc Kuzeya wściekłym spojrzeniem
9:25– Jak możesz tak mówić do swojej ciężarnej żony?! Ona jest ofiarą, a wy wszyscy ją atakujecie! Twoja matka, twoja siostra, nawet Sila! Wszyscy są przeciwko niej! – Mamo, proszę… – zaczęła Sila, ale Cavidan uciszyła ją gestem
9:43– Nie widzisz tego, synu? – zwróciła się znowu do Kuzeya, a jej głos ociekał fałszywą troską
9:52– Oni wam po prostu zazdroszczą! Zazdroszczą, że Bahar nosi twoje nazwisko. Zazdroszczą jej miłości i szczęścia, które próbujecie zbudować
10:04Twoja matka nigdy jej nie zaakceptowała! Chce was rozdzielić za wszelką cenę!.To było za wiele
10:13Słowa Cavidan, tak absurdalne i oderwane od rzeczywistości, przelały czarę goryczy
10:22Kuzey zaśmiał się. Był to śmiech gorzki, pozbawiony radości, pełen pogardy i ostatecznego zrozumienia
10:32– Szczęścia? – powtórzył, kręcąc głową z niedowierzaniem. – Pani Cavidan, pani naprawdę wierzy w to, co mówi? Szczęście? W tym małżeństwie nie ma ani krzty szczęścia
10:46Nigdy nie było. Odwrócił się od teściowej i spojrzał prosto na Bahar, która wpatrywała się w niego z przerażeniem, widząc, że traci ostatni grunt pod nogami
10:59– Ożeniłem się z Bahar z obowiązku. – powiedział głośno i wyraźnie, tak by każdy w tym pokoju usłyszał i zrozumiał
11:09Jego głos odbijał się od ścian, niosąc ze sobą ciężar ostatecznej decyzji. – Tylko i wyłącznie z obowiązku, który, jak się teraz okazuje, został na mnie wymuszony przez twoje kłamstwa i intrygi
11:25Myślałem, że ratuję honor kobiety, a tak naprawdę wpadłem w misternie zastawioną pułapkę
11:34Ale to koniec.Twarz Bahar stała się biała jak papier. Jej usta poruszały się, ale nie wydobywał się z nich żaden dźwięk
11:45– Kuzey… co… co ty mówisz? – wyszeptała w końcu, a jej głos drżał. Kuzey wziął głęboki oddech
11:55Poczuł, jak ogromny ciężar, który nosił na swoich barkach przez ostatnie miesiące, zaczyna powoli opadać
12:05Decyzja została podjęta. Nie było już odwrotu. Patrzył na swoją żonę, ale nie czuł już litości, nie czuł obowiązku, nie czuł nic poza głębokim rozczarowaniem i potrzebą uwolnienia się
12:19– Jutro składam pozew o rozwód.W salonie zapadła martwa cisza, tak głęboka, że słychać było jedynie tykanie starego zegara na ścianie, odmierzającego ostatnie sekundy tego nieszczęsnego małżeństwa
12:34Bahar zamarła z otwartymi ustami, a w jej oczach malowało się czyste, niedowierzające przerażenie
12:43Cavidan wyglądała, jakby ją ktoś spoliczkował. Naciye i Yildiz wymieniły spojrzenia, w których ulga mieszała się z bólem
12:54A Sila, stojąca w progu, zamknęła oczy, czując jednocześnie smutek z powodu ostatecznego rozpadu jej rodziny i ulgę, że koszmar, w którym wszyscy tkwili, nareszcie dobiegał końca
13:09Kuzey stał pośrodku pokoju, niewzruszony, pewny swojej decyzji. Słowa zostały wypowiedziane
13:18Wyrok zapadł. Farsa dobiegła końca
