W pokoju Hulyi zapanuje napięta cisza. Yildiz pochyli się nad kroplówką, wciąż niepewna tego, co odkryły.

– Sila, a jeśli… jeśli do tej fiolki z witaminami faktycznie dodały środek usypiający? Co jeśli coś stanie się Hulyi? – zapyta z niepokojem. Na twarzy Sili pojawi się wyraz cichego, lecz zdecydowanego triumfu.

– Nie martw się, Yildiz. Odłączyłam ją, gdy tylko wyszłaś. Nawet jeśli w fiolce z witaminami był środek usypiający, nie dotarł do krwioobiegu Hulyi. Yildiz westchnie z ulgą.

Yildiz i Sila uciekną z Hulyą?

– Brawo, dziewczyno! To było genialne posunięcie! Hulya wyzdrowieje i opowie nam wszystko. I wtedy wydarzy się cud, Hulya poruszy powiekami. Jej oczy otworzą się powoli, a Sila natychmiast usiądzie przy niej i chwyci jej dłoń.

• Zabierz mnie stąd, proszę… – wyszepcze kobieta z trudem.

– Dobrze, Hulyo, ale jak to zrobimy? Dokąd pójdziemy, żeby było bezpiecznie? — zapyta Sila, próbując zachować spokój.

• Sila, Hulya ma całkowitą rację – doda Yildiz. – Twoja matka i Bahar są zdesperowane. Nie możemy ryzykować.
• Hulyo, boisz się, że będą chciały cię skrzywdzić? — zapyta Sila, gładząc jej dłoń.

Hulya powtórzy tylko słabym głosem: – Zabierz mnie stąd…

Choć chciałaby opowiedzieć im o wszystkim, o nagraniu Bahar i Leventa, o tym, jak została zepchnięta z balkonu i odurzana lekami będzie zbyt słaba, by wydusić więcej słów. Sila odwróci się do Yildiz, zrozpaczona i bezradna.

– Co zrobimy? Musimy ją chronić.

Pokojówka przez chwilę będzie milczeć, aż wreszcie powie z przekonaniem: – Macie dom letniskowy, prawda?

Gdy Hulya potwierdzi mrugnięciem, Yildiz doda. – Więc to proste. Zabierzemy cię tam. Tam, gdzie ich ręka cię nie dosięgnie.

Godzinę później wszystko będzie gotowe do ucieczki. W domu zapanuje cisza, a Yildiz zajrzy do pokoju, gdzie Sila czuwać będzie przy łóżku Hulyi. Zdecydują się na ucieczkę!