„Wichrowe Wzgórze” 254: Szok!

Kiymet wbija nóż w serce Selmy, Zeynep triumfuje nad Halilem.Odcinek 254 to prawdziwa eksplozja emocji i dramatycznych zwrotów akcji Kiymet, mistrzyni intryg, wpycha między Erena i Selmę fałszywy „dowód zdrady”, doprowadzając synową do decyzji o odejściu Choć Eren walczy o swoją miłość, na jego drodze staje własna matka, gotowa zrobić wszystko, by małżeństwo rozpadło się raz na zawsze W tym samym czasie Zeynep sięga po zwycięstwo – zostaje wybrana prezeską spółdzielni, by natychmiast przekazać władzę Halilowi

To nie gest pokory, lecz sprytne zagranie, dzięki któremu pokazuje, że potrafi nie tylko dorównać mężowi, ale też go przechytrzyć Ich rywalizacja przenosi się z sali obrad do małżeńskiej sypialni, gdzie wybucha burza oskarżeń i gniewnych słów Tymczasem Songul doprowadza do otwartego konfliktu z Tulay, a na oczach domowników prowokuje ją do uderzenia Halil i Zeynep, omamieni jej teatrem, każą Tulay przepraszać, co staje się dla niej kolejnym upokorzeniem Napięcie rośnie, a Halil bezlitośnie zapowiada, że wkrótce to sama Zeynep wyrzuci matkę z domu Czy Eren zdoła oczyścić swoje imię?

Czy Zeynep zachowa kontrolę nad własnym małżeństwem? I czy Tulay przetrwa oblężenie intryg Songul i Kiymet? Odcinek 254 to mieszanka zdrady, triumfu i cichych łez, które zwiastują jeszcze większe burze „Wichrowe Wzgórze” – Odcinek 254: Streszczenie streszczenie.

Mrok, który spowijał umysł Tekina, był gęstszy i bardziej nieprzenikniony niż najczarniejsza, bezgwiezdna noc Nie był to mrok zrodzony z żalu czy tęsknoty, lecz lepki, cuchnący strach, który oplatał jego serce niczym trujący bluszcz Siedział w zadymionym, obskurnym pokoiku na zapleczu nielegalnego kasyna, a powietrze pachniało tanim alkoholem, desperacją i dymem cygar, który wwiercał się w tapicerkę starych mebli Naprzeciwko niego, za masywnym, porysowanym biurkiem, siedział człowiek, którego twarz mogłaby być wykuta z granitu – bez emocji, bez litości, z oczami jak dwa odłamki lodu To był wierzyciel. Sędzia i kat w jednym.

– Milion lirów, Tekin – powiedział człowiek, wypuszczając z ust idealny krążek dymu, który powoli uniósł się ku brudnej żarówce zwisającej z sufitu

Jego głos był spokojny, niemal obojętny, i to właśnie ten spokój mroził krew w żyłach bardziej niż jakikolwiek krzyk – To już nie jest zabawa. To nie są drobne, które możesz pożyczyć od znajomego. Przekroczyłeś granicę, za którą kończy się cierpliwość, a zaczynają się konsekwencje Tekin przełknął ślinę. W ustach czuł suchość pustyni.

Czuł, jak kropla potu spływa mu wolno po kręgosłupie Próbował przybrać obojętny wyraz twarzy, zagrać twardziela, którym nigdy nie był – Znajdę te pieniądze.

Potrzebuję tylko trochę więcej czasu… – zaczął, ale jego głos drżał, zdradzając panikę, która zżerała go od środka Wierzyciel uśmiechnął się, ale był to uśmiech pozbawiony cienia wesołości. Uśmiech szakala nad padliną Zgasił cygaro w przepełnionej popielniczce z precyzją chirurga.

– Czas to jedyna rzecz, której już nie masz Czekałem. Byłem wyrozumiały. Słuchałem twoich obietnic, twoich kłamstw, twoich żałosnych wymówek Moja cierpliwość, mój drogi Tekinie, właśnie się skończyła. Jutro. Masz czas do jutra, do zachodu słońca Cały milion. Ani lira mniej.Tekin poczuł, jak żołądek podchodzi mu do gardła.

– Ale… to niemożliwe! Skąd ja wezmę taką sumę w jeden dzień? Błagam cię… – To już nie jest mój problem. To jest twój problem.

– Mężczyzna wstał, a jego potężna sylwetka zasłoniła światło Pochylił się nad biurkiem, a jego lodowate oczy wwierciły się w Tekina.

– A jeśli pieniądze się nie pojawią… cóż, wtedy uznam, że wolisz spłacić dług w inny sposób I obiecuję ci, że rozliczę się z tobą osobiście. Bardzo osobiście. A ja zawsze dotrzymuję słowa A teraz znikaj. Smród twojego strachu psuje mi powietrze.

Tekin wycofał się z pokoju jak zbity pies, potykając się o własne nogi Gdy wyszedł na ciemną ulicę, chłodne nocne powietrze uderzyło go w twarz, ale nie przyniosło ulgi Czuł na sobie piętno śmierci.

Milion lirów albo życie. Jutro miało nadejść jego prywatne piekło W tym samym czasie, w murach okazałej rezydencji, inne piekło, znacznie bardziej subtelne, ale równie niszczycielskie, było starannie przygotowywane przez Kiymet W jej sercu nie było miejsca na współczucie; była tam jedynie zimna, wyrachowana satysfakcja Trzymała w dłoniach nową, śnieżnobiałą koszulę Erena, gładką i pachnącą świeżością Była symbolem czystości, nowego początku.

A ona zamierzała ją splamić. Jej palce, zręczne i dyskretne, wsunęły w kieszonkę na piersi niewielką fotografię Zdjęcie przedstawiało Erena i Meltem, uśmiechniętych, bliskich sobie, w scenerii, która mogłaby być romantycznym wspomnieniem z Gaziantep Oczywiście, zdjęcie było zręcznym fotomontażem, owocem jej podstępu, ale wyglądało przerażająco autentycznie Ziarno trucizny zostało zasiane.

Teraz wystarczyło tylko poczekać. I nie czekała długo Selma, z sercem wciąż pełnym nadziei po powrocie ukochanego, znalazła koszulę, przygotowując rzeczy do prania Jej palce natrafiły na sztywny prostokąt w kieszonc