Miłość i nadzieja: Kuzey żąda rozwodu, a Bahar upokarza się, by go zatrzymać! Poranek, który zszokował wszystkich!
0:21Wprowadzenie: Małżeństwo Bahar i Kuzeya wisi na włosku! Gdy Kuzey stanowczo ogłasza, że następnego dnia złoży pozew o rozwód, świat Bahar rozpada się na kawałki
0:35Zdesperowana, by ocalić swój dom i ukryć prawdę przed matką, jest gotowa na wszystko – nawet na największe upokorzenie
0:46Co takiego wydarzyło się w sypialni tej nocy, że następnego ranka para pojawia się w czułych objęciach, wprawiając w osłupienie Cavidan i Hülyę? Czy to szczere pojednanie, czy tylko misternie uknuta intryga Bahar, która właśnie zaczyna swoją grę?
1:04Powietrze w sypialni Bahar było gęste i nieruchome, ciężkie od niewypowiedzianych słów i duszącego oczekiwania
1:14Każdy tyknięcie zegara na komodzie brzmiało jak uderzenie młota, odmierzając minuty nieobecności Kuzeya, które rozciągały się w wieczność
1:25Bahar krążyła po pokoju niczym uwięzione w klatce zwierzę, jej jedwabna suknia szeleściła przy każdym nerwowym kroku, a dłonie bezwiednie zaciskały się i rozluźniały
1:38Zatrzymywała się przy oknie, wypatrując świateł jego samochodu na podjeździe, ale aleja tonęła w mroku, a jedynym ruchem były cienie rzucane przez kołyszące się na wietrze gałęzie starych dębów
1:53„Gdzie jesteś, Kuzey? Gdzie jesteś?” – szeptała do pustego pokoju, a jej głos był cienki i drżący, zagubiony w przestronnym wnętrzu, które kiedyś było ich wspólną przystanią, a teraz stało się świadkiem jej samotności
2:10Każdy kąt, każdy mebel przypominał jej o nim. Fotel, w którym siadał wieczorami z książką
2:19Puste miejsce obok niej w ogromnym łóżku. Nawet zapach w powietrzu – subtelna mieszanka jego wody kolońskiej i woni deszczu, którą przyniósł ostatnim razem – zdawał się kpić z jej tęsknoty
2:34W jej głowie kłębiły się wspomnienia, te dobre i te złe, zlewając się w bolesny wir
2:42Pamiętała śmiech, który kiedyś wypełniał ten dom, ciche rozmowy do późnej nocy, dotyk jego dłoni na jej skórze
2:52Ale te obrazy były coraz bardziej wyblakłe, przesłonięte przez nowsze, ostrzejsze wspomnienia: lodowate milczenie przy stole, wymijające spojrzenia, ostre słowa rzucane w gniewie
3:07Ich małżeństwo, zawarte z przymusu, zrodzone z obowiązku, a nie z miłości, stało się polem bitwy, na którym oboje ponosili straty
3:19A jednak Bahar, wbrew logice i dumie, kurczowo trzymała się tej iluzji, tej fasady normalności, którą tak starannie budowała
3:30Pukanie do drzwi wyrwało ją z zamyślenia. Drgnęła, serce zabiło jej mocniej w nadziei, że to on
3:40Ale w drzwiach stanęła jej matka, pani Cavidan. Jej postać była nienaganna jak zawsze – idealnie ułożone włosy, elegancka sukienka, sznur pereł na szyi
3:54Ale jej oczy, ostre i przenikliwe, lustrowały pokój z dezaprobatą, a potem spoczęły na córce z wyrazem zniecierpliwienia
4:05„Bahar, co to za przedstawienie?” – zapytała chłodno, wchodząc do środka. Jej głos, choć cichy, miał w sobie stalową nutę
4:16„Od godziny chodzisz w kółko jak obłąkana. Co się dzieje?”.Bahar przełknęła ślinę, starając się nadać twarzy obojętny wyraz
4:27„Nic się nie dzieje, mamo. Po prostu. czekam na Kuzeya.”.Pani Cavidan uniosła brew
4:36„Czekasz na niego? O tej porze? Wyglądasz, jakby świat się walił.” Podeszła bliżej, a jej spojrzenie stało się jeszcze bardziej badawcze
4:47„Chcę z tobą o czymś porozmawiać. Coś mnie bardzo niepokoi. Byłam dzisiaj na spotkaniu w fundacji i słyszałam
4:57szepty. Szepty na twój temat.”.Lód strachu ścisnął serce Bahar. „Szepty? O czym?”
5:06„O tym, że jesteś kłamczuchą, moja droga. Tak właśnie cię nazywają za twoimi plecami
5:14Mówią, że twoje małżeństwo to farsa. Że Kuzey cię unika, że ledwo ze sobą rozmawiacie
5:23Hülya też to słyszała. Wszyscy o tym mówią. Dlaczego, Bahar? Dlaczego pozwalasz, by nasza rodzina stawała się pośmiewiskiem?”
5:34Każde słowo matki było jak policzek. Bahar poczuła, jak krew napływa jej do twarzy, mieszanina wstydu i gniewu
5:45To była jej najgorsza obawa – że pęknięcia w jej idealnym obrazku staną się widoczne dla świata, a zwłaszcza dla jej matki, dla której opinia publiczna była wszystkim
5:58Zebrała w sobie resztki sił i wyprostowała się, starając się, by jej głos brzmiał pewnie, a nie rozpaczliwie
6:08„Bo są zazdrośni, mamo. Po prostu zazdrośni o nasze szczęście” – odparła, a słowa te smakowały jak popiół w jej ustach
6:19„Nie mogą znieść, że mamy szczęśliwe, spokojne małżeństwo. Że Kuzey jest wspaniałym mężem, a ja jestem szczęśliwą żoną
6:30Ludzie zawsze będą plotkować, kiedy widzą coś dobrego. Czego tu nie rozumieć?”.Pani Cavidan patrzyła na nią przez chwilę w milczeniu, jakby oceniała wiarygodność tego występu
6:43Już miała coś odpowiedzieć, gdy nagle z dołu dobiegł ich dźwięk otwieranych drzwi wejściowych, a potem ciężkie kroki w holu
6:53To był on. Kuzey wrócił.Bahar poczuła falę ulgi, tak silną, że niemal zakręciło jej się w głowie
7:03A więc wszystko będzie dobrze. Wrócił. Jej kłamstwo nie zostanie zdemaskowane. Odwróciła się z triumfalnym uśmiechem w stronę matki, gotowa powiedzieć: „A widzisz?”, ale słowa zamarły jej na ustach
7:19W progu sypialni stanął Kuzey. Nie wyglądał jak mąż wracający do domu. Jego twarz była jak kamienna maska, oczy płonęły zimnym ogniem, a cała jego postawa emanowała ostatecznością
7:34Spojrzał na Bahar, a potem na panią Cavidan, a jego wzrok był pozbawiony jakichkolwiek ciepłych uczuć
7:43„Nie ma czegoś takiego jak szczęśliwe małżeństwo” – oświadczył stanowczo, a jego głos, niski i rezonujący, przeciął ciszę w pokoju jak ostrze noża
7:55„Przynajmniej nie w naszym przypadku. To wszystko było kłamstwem od samego początku
8:02”.Pani Cavidan cofnęła się o krok, zszokowana jego tonem i słowami. Bahar stała jak sparaliżowana, czując, jak ziemia usuwa jej się spod nóg
8:15Kuzey kontynuował, a jego słowa były precyzyjne i okrutne, wymierzone prosto w serce iluzji, którą Bahar tak desperacko próbowała utrzymać
8:27„Pobraliśmy się z Bahar z przymusu. Oboje o tym wiemy. Próbowałem. Naprawdę próbowałem udawać, że to może zadziałać, dla dobra rodziny, dla spokoju
8:40Ale dłużej nie mogę. To koniec. To mnie wykańcza, to niszczy nas oboje. Jutro rano składam pozew o rozwód
8:50Rozwodzimy się. I to wszystko.”.Świat Bahar rozpadł się na milion kawałków. Dźwięk słowa „rozwód” odbijał się echem w jej głowie, ogłuszając ją
9:03To nie mogła być prawda. Nie po tym wszystkim, co zniosła, nie po tych wszystkich upokorzeniach i samotnych nocach
9:13Nie teraz, kiedy jej matka stała tuż obok i była świadkiem jej ostatecznej klęski
9:21Z jej gardła wyrwał się zduszony okrzyk, mieszanina niedowierzania i bólu. „Nie, Kuzey, nie!” – krzyknęła, wyciągając do niego rękę, jakby mogła fizycznie powstrzymać jego decyzję
9:36„Nie możesz tego zrobić!”.Ale on nawet na nią nie spojrzał. Jego wzrok był utkwiony w jakimś odległym punkcie za nią, jakby już jej nie widział
9:48Odwrócił się bez słowa i wyszedł z pokoju, a odgłos jego kroków na schodach był jak ostatnie uderzenia serca ich umierającego małżeństwa
9:59Bahar osunęła się na podłogę, a łzy, które tak długo powstrzymywała, w końcu popłynęły swobodnie, paląc jej policzki
10:10Spojrzała na matkę, oczekując litości, pocieszenia, czegokolwiek. Ale w oczach pani Cavidan widziała tylko chłodne, miażdżące potwierdzenie
10:22Potwierdzenie tego, co szeptało całe miasto: że jej córka jest kłamczuchą, a jej życie to ruina
10:31Noc, która nastąpiła po deklaracji Kuzeya, była najdłuższą w życiu Bahar. Leżała w ciemności, wsłuchując się w odgłosy domu, który nagle stał się obcy i wrogi
10:45Każde skrzypnięcie podłogi, każdy szum wiatru za oknem zdawał się potęgować jej poczucie opuszczenia
10:54Łóżko, które kiedyś dzieliła z mężem, teraz wydawało się ogromne i lodowato puste
11:02Nie zmrużyła oka ani na chwilę. W jej głowie wciąż rozbrzmiewały jego słowa, ostre i ostateczne: „Rozwodzimy się”
11:13Później, gdy pierwsze blade smugi świtu zaczęły przenikać przez zasłony, usłyszała ciche kroki na korytarzu
11:23Drzwi do sypialni uchyliły się i w szparze pojawiła się głowa jej matki.„On nie wrócił?” – szepnęła pani Cavidan, a jej głos był pozbawiony współczucia, niósł w sobie jedynie nutę oskarżenia
11:37Bahar usiadła na skraju łóżka, czując na sobie ciężar całego świata. Przeczesała palcami potargane włosy i starała się, by jej głos brzmiał normalnie
11:50„Wrócił, mamo. Musiał wyjść bardzo wcześnie. Wiesz, jest prawnikiem, ma pilne sprawy do załatwienia
12:00”.To było kolejne kłamstwo, żałosne i nieprzekonujące, ale jedyne, co w tej chwili przyszło jej do głowy
12:10Musiała grać na czas, musiała wymyślić, jak odwrócić tę katastrofę.Pani Cavidan weszła do pokoju, rozglądając się podejrzliwie
12:22Jej wzrok spoczął na nienaruszonej pościeli po stronie Kuzeya. „Naprawdę? Człowiek, który wczoraj wieczorem z taką stanowczością mówił o rozwodzie, dzisiaj rano po prostu wychodzi do pracy, jak gdyby nigdy nic?” Zbliżyła się do łóżka, a jej spojrzenie było niczym wiertło
12:41„No dobrze, ale gdzie on jest teraz? Dzwoniłaś do niego?”.„Nie wiem, mamo” – odpowiedziała Bahar, czując, jak narasta w niej panika
12:52„Pewnie jest w kancelarii albo w sądzie. Wróci, jak tylko skończy. Proszę cię, nie rób z tego afery
13:02”.Wstała i delikatnie, ale stanowczo, poprowadziła matkę w stronę drzwi. „Muszę się przygotować do dnia
13:12Porozmawiamy później.”.Udało jej się wyprowadzić matkę z pokoju, ale wiedziała, że to tylko chwilowe zwycięstwo
13:22Czuła na sobie jej nieufne spojrzenie, wiedziała, że każdy jej ruch będzie od teraz obserwowany i analizowany
13:32Zamknęła za nią drzwi i oparła się o nie plecami, dysząc ciężko. Rozpacz groziła, że ją pochłonie
13:42Co ona miała zrobić? Jak mogła to naprawić? Myśl o utracie domu, o powrocie do matki jako rozwódka, o spojrzeniach pełnych litości i pogardy – to wszystko było nie do zniesienia
13:56„Nie chcę stracić swojego domu,” wyszeptała do siebie. To zdanie stało się jej mantrą
14:04To nie chodziło tylko o budynek z cegły i zaprawy. Chodziło o status, o bezpieczeństwo, o iluzję życia, którego tak rozpaczliwie pragnęła
14:16Godziny mijały w żółwim tempie. Bahar chodziła po domu jak duch, niezdolna do jedzenia, do myślenia, do czegokolwiek
14:27Każdy dzwonek telefonu przyprawiał ją o palpitacje serca, ale to nigdy nie był on
14:35Zbliżał się wieczór, a wraz z nim powrót strachu. Co powie matce, gdy Kuzey znowu się nie pojawi?
14:44I wtedy go usłyszała. Dźwięk jego samochodu na podjeździe, a potem klucz przekręcany w zamku
14:53Wrócił. Jej serce zamarło, a w głowie w ułamku sekundy zrodził się szalony, desperacki plan
15:02Nie miała nic do stracenia. Duma już dawno umarła.Rzuciła się w stronę sypialni. Szybko zrzuciła ubranie, włożyła nocną koszulę, rozpuściła włosy i wślizgnęła się do łóżka
15:17Zamknęła oczy, starając się, by jej oddech był miarowy i spokojny. Udawała, że śpi
15:26Słyszała jego kroki na schodach, coraz bliżej i bliżej. Drzwi do sypialni otworzyły się ze skrzypnięciem
15:35Czuła jego obecność w pokoju, niemal czuła jego spojrzenie na swojej twarzy. Stał tam przez chwilę, w ciszy
15:45Co sobie myślał? Czy czuł pogardę? Litość? A może nic?.Kiedy podszedł do szafy, by wyjąć swoje rzeczy, zadziałała
15:56Poderwała się nagle, jakby obudzona z koszmaru. Jej ruch był płynny i szybki. Zanim zdążył zareagować, objęła go z całej siły, przywierając do jego pleców, chowając twarz w jego koszuli
16:12„Kuzey,” wyszeptała, a jej głos był zdławiony od łez i autentycznej tęsknoty, która zaskoczyła nawet ją samą
16:22„Tak bardzo za tobą tęskniłam.”.Jego ciało zesztywniało pod jej dotykiem. Był kompletnie zaskoczony
16:31Odwrócił się powoli, a na jego twarzy malowało się czyste zdumienie.„Bahar, co ty mówisz? Wszystko w porządku?” – zapytał, a w jego głosie nie było gniewu, tylko konsternacja
16:46Delikatnie próbował odsunąć jej ręce. „Przecież się rozwodzimy. Za czym tęsknisz?”
16:54Te słowa, wypowiedziane spokojnie, bez złości, złamały ją ostatecznie. Spojrzała na niego, a łzy płynęły jej po policzkach strumieniami
17:06To była jej ostatnia szansa. Musiała go przekonać.„To nie my się rozwodzimy, Kuzey
17:14To ty się rozwodzisz” – odparła, a jej głos drżał z emocji. „Ja. ja nadal bardzo cię kocham
17:24Bardzo.” To kłamstwo, a może nie do końca? W tym momencie, w swojej desperacji, sama już nie wiedziała, co jest prawdą
17:35Widziała tylko jego twarz, jedyną deskę ratunku na wzburzonym morzu jej życia.„Wiem, że byłam złą żoną,” kontynuowała, a słowa wylewały się z niej w gorączkowym potoku
17:49„Wiem, że cię raniłam, że kłamałam. Ale proszę, nie rób tego. Nie zostawiaj mnie
17:57Ja nie chcę stracić tego domu, tego życia. Jeśli muszę się dla tego upokorzyć, to tak, upokarzam się przed tobą
18:07Błagam cię, Kuzey. Daj mi jeszcze jedną szansę. Zrobię wszystko, co zechcesz. Będę inną osobą
18:17Tylko nie odchodź.”.Przytuliła się do niego ponownie, tym razem z siłą tonącego, który chwyta się ostatniej tratwy
18:27I stało się coś nieoczekiwanego. Kuzey, zamiast ją odepchnąć, zawahał się. Stał nieruchomo, a jego ramiona, które wcześniej próbowały ją odsunąć, teraz opadły bezwładnie
18:41Patrzył ponad jej głową, a w jego oczach malował się konflikt, którego Bahar nie potrafiła odczytać
18:50Być może jej rozpacz była tak prawdziwa, tak namacalna, że przebiła się przez mur jego złości
18:59A może po prostu był zmęczony ciągłą walką i na moment, tylko na jeden krótki moment, zapragnął spokoju
19:08Nie powiedział nic. Ale nie odszedł. A dla Bahar, w tej ciemnej, beznadziejnej nocy, jego milczenie i jego bierna obecność były jak promyk nadziei
19:21Następny poranek wstał w zupełnie innej atmosferze. Słońce, które wczoraj wydawało się Bahar kpić z jej nieszczęścia, dziś rzucało na świat ciepłe, obiecujące światło
19:35Wstała wcześnie, poruszając się cicho, by nie obudzić Kuzeya, który ostatecznie zasnął w fotelu po drugiej stronie pokoju
19:45Jego obecność, nawet tak odległa, była dla niej kotwicą.Starannie wybrała sukienkę – jasną, w kwiaty, uosobienie domowego szczęścia
19:58Ułożyła włosy, zrobiła delikatny makijaż, który ukrył ślady bezsennej nocy. Kiedy spojrzała w lustro, zobaczyła kobietę, którą chciała być: spokojną, pewną siebie, kochaną żonę
20:14To była rola jej życia i zamierzała zagrać ją brawurowo.Kiedy weszła do sypialni, Kuzey już nie spał
20:23Stał przy oknie, ubrany, zapięty pod szyję, gotowy do wyjścia. Wyglądał na zmęczonego, a na jego twarzy malowała się niepewność
20:35Nie patrzył na nią.Bahar wzięła głęboki oddech. To była chwila próby. Podeszła do niego z promiennym uśmiechem, ignorując dzielącą ich przepaść
20:47„Dzień dobry, kochanie” – powiedziała miękko, a jej głos był melodyjny i beztroski
20:55„Piękny mamy dziś dzień, prawda? Chodź, zejdziemy na śniadanie. Wszyscy na nas czekają
21:03”.Zanim zdążył zaprotestować, ujęła go pod ramię, wplatając swoją dłoń w jego zgięty łokieć
21:12Jego mięśnie napięły się na moment, jakby chciał się wyrwać, ale tego nie zrobił
21:20Spojrzał na nią, a w jego oczach zobaczyła zdumienie zmieszane z czymś, co mogło być rezygnacją
21:29Poddał się. Na razie.Schodzili po szerokich, marmurowych schodach, a Bahar czuła się jak aktorka na scenie
21:39Trzymała głowę wysoko, jej uśmiech był olśniewający. Kuzey szedł u jej boku, sztywny i milczący, jego twarz była nieprzenikniona
21:51Wyglądali jak para z obrazka, idealne małżeństwo witające nowy dzień.Na dole, w ogrodzie zimowym, gdzie przygotowywano stół do śniadania, czekały już pani Cavidan i Hülya
22:06Rozmawiały o czymś przyciszonymi głosami, ale ich rozmowa urwała się gwałtownie, gdy zobaczyły parę schodzącą po schodach
22:16Szok na ich twarzach był niemal komiczny. Oczy pani Cavidan rozszerzyły się z niedowierzania, a Hülya otworzyła usta, jakby chciała coś powiedzieć, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk
22:30Widok Bahar i Kuzeya, trzymających się pod rękę, uśmiechniętych (przynajmniej ze strony Bahar), był całkowitym zaprzeczeniem sceny, której były świadkami zaledwie kilkanaście godzin wcześniej
22:44Bahar z lubością delektowała się ich zdumieniem. To był jej mały triumf. „Dzień dobry wszystkim!” – zawołała radośnie, prowadząc Kuzeya w stronę stołu
22:56„Mamo, jak cudownie, że jesteś. Pomyślałam, że zjemy dziś wszyscy razem miłe, rodzinne śniadanie
23:06Prawda, kochanie?”.Zwróciła się do Kuzeya, patrząc na niego z udawaną czułością. Wszyscy wstrzymali oddech, czekając na jego reakcję
23:18On przez chwilę milczał, a jego spojrzenie było ciężkie. Potem, ku zdumieniu wszystkich, a zwłaszcza Bahar, skinął lekko głową
23:29„Dobrze” – powiedział cicho. „Zjedzmy.”.Bahar poczuła, jak opuszcza ją napięcie. Pierwsza część planu się powiodła
23:39Usadziła Kuzeya na honorowym miejscu, a sama krzątała się wokół stołu, pełniąc rolę idealnej pani domu
23:49„Zaraz wracam, przygotowałam coś specjalnego” – oznajmiła i poszła do kuchni. Wróciła po chwili, niosąc parującą patelnię z menemen, tradycyjnym tureckim daniem
24:03„To dla ciebie, mamo. Wiem, jak bardzo lubisz, kiedy przygotowuje je Naciye.” Następnie postawiła przed Kuzeyem talerz z jego ulubionymi oliwkami i serem
24:16Każdy jej gest był przemyślany, każdy ruch miał na celu zbudowanie obrazu harmonii i miłości
24:25„Proszę, cieszmy się tym porankiem” – powiedziała, siadając obok męża i kładąc mu na chwilę dłoń na ramieniu
24:35„Chcę, żeby to było nasze nowe otwarcie. Żeby nikt nie wstawał od stołu, dopóki nie skończymy
24:44”.Pani Cavidan i Hülya wymieniły spojrzenia. Atmosfera przy stole była gęsta od niewypowiedzianych pytań
24:53Kuzey jadł w milczeniu, nie podnosząc wzroku znad talerza. Bahar szczebiotała o pogodzie, o planach na dzień, o wszystkim i o niczym, starając się wypełnić niezręczną ciszę
25:07W pewnym momencie Hülya, nie mogąc już wytrzymać tej fasady, zapytała, starając się, by jej głos brzmiał swobodnie: „A gdzie jest Kuzey? Miał do mnie zadzwonić w sprawie pewnych dokumentów
25:22”.Pytanie zawisło w powietrzu. Bahar zamarła z widelcem w połowie drogi do ust. Spojrzała na puste krzesło obok siebie
25:32Kiedy on wyszedł? Nie zauważyła. Musiał wymknąć się, kiedy poszła do kuchni po sok
25:40Panika ścisnęła jej gardło, ale natychmiast ją zdusiła. Uśmiechnęła się promiennie
25:48„Ach, Kuzey jest na górze, ubiera się” – skłamała gładko. „Miał jakiś pilny telefon z pracy
25:57Zaraz do nas zejdzie.”.Aby uwiarygodnić swoje słowa i zmienić temat, zwróciła się do jednej z pracownic domu, która akurat przechodziła obok
26:09„Yıldız, kochanie, czy mogłabyś przynieść z kuchni jeszcze trochę chleba? Dziękuję
26:17”.To chwilowe zamieszanie dało jej czas na odzyskanie kontroli. Ale widziała w oczach matki i Hülyi, że jej nie wierzą
26:27Zasiała w ich głowach chaos, ale niepewność wciąż wisiała w powietrzu.Gdy tylko Bahar poszła za Yıldız pod pretekstem sprawdzenia czegoś w kuchni, Hülya nachyliła się do pani Cavidan
26:41„Pani Cavidan, ja naprawdę nic z tego nie rozumiem” – wyszeptała, a jej twarz wyrażała kompletną dezorientację
26:51„Czy oni się teraz pogodzili? Po tym, co było wczoraj?”.Pani Cavidan westchnęła ciężko, mieszając łyżeczką herbatę, której nawet nie piła
27:03Jej wzrok błądził po pięknie zastawionym stole, symbolu fałszywej idylli.„Ja też nic nie rozumiem, Hülya” – odparła cicho, a w jej głosie słychać było irytację i zmęczenie
27:17„Jeszcze wczoraj ten człowiek krzyczał na cały dom, że się rozwodzą. A dzisiaj? Spójrz na to wszystko
27:26Schodzą po schodach w objęciach, ona serwuje mu śniadanie, jakby byli najszczęśliwszą parą na świecie
27:35” Potrząsnęła głową, a jej perły zatańczyły na szyi. „Coś tu jest bardzo nie tak. To jakaś gra
27:44I ja dowiem się, o co w niej chodzi.”.Siedziały w milczeniu, a słońce wpadające przez okna oświetlało stół zastawiony nietkniętym niemal jedzeniem
27:56W powietrzu unosił się zapach kawy i świeżych kwiatów, ale pod tą przyjemną powierzchnią czaił się chłód kłamstwa i gorycz niewypowiedzianej prawdy, czekając na moment, by znów wyjść na jaw
28:10Przedstawienie Bahar dobiegło końca, a kurtyna niepewności znów opadła
